دارم دست به اقدامی میزنم که ممکنه بعدا ازش به عنوان حماقت یاد کنم.اما قبل از اون به همه ی دوستانم وصیت میکنم نرید قرص هرمونی مصرف کنید پریود نشید و روزهاتون تپه تپه اموات زندگی باشه. دارم با استاد راهنمام حرف میزنم که مرخصی تحصیلی بگیرم. چون خسته شدم. احساس میکنم یه خنگ بی عرضه م و جای درستی نیستم! دلم میخواد انصراف بدم، به هیچی فکر نکنم، یه بلیط بگیرم به مقصد درونم و ببینم هستی کجای این دنیا باید باشه، چی میخواد و باید چیکار کنه.